Jedenaście pełnych dni na São Miguel to wystarczająco dużo, żeby zobaczyć większość wyspy, zrobić kilka trekkingów, zajrzeć do gorących źródeł, popłynąć na ocean i znaleźć czas na miejsca, których wcześniej w ogóle nie miało się na liście. Pod warunkiem, że nie próbujesz codziennie realizować planu co do minuty, bo na Azorach pogoda potrafi mieć własne zdanie.

To nie jest uniwersalny plan, który trzeba odtworzyć punkt po punkcie. To trasa, którą faktycznie zrobiłyśmy, z przesunięciami i zmianami wynikającymi z pogody. I właśnie dlatego uważam, że może być przydatna przy planowaniu własnego wyjazdu.
São Miguel w 11 dni – najważniejsze informacje
Na São Miguel poleciałam na przełomie października i listopada 2026 roku. Na wyspie spędziłam 11 pełnych dni, od 31 października do 10 listopada. Podróżowałyśmy we trzy osoby, a po wyspie poruszałyśmy się wynajętym samochodem. Naszą główną bazą było Povoação we wschodniej części wyspy, z pierwszą i ostatnią nocą w Ponta Delgada.
- Czas: 11 pełnych dni na São Miguel.
- Termin: 31 października – 10 listopada 2026.
- Transport: wynajęty samochód.
- Noclegi: głównie Povoação, dodatkowo Ponta Delgada.
- Styl zwiedzania: aktywnie, z trekkingami, punktami widokowymi, geotermią i atrakcjami na oceanie.
Plan jest dość intensywny, ale nie oznacza codziennego biegania od atrakcji do atrakcji. Mamy tu również spokojniejszy dzień, a część punktów można bez problemu zamienić miejscami. Przy listopadowym wyjeździe taka elastyczność naprawdę się przydaje.
Plan podróży dzień po dniu
Dzień 1 – Ponta Delgada i przejazd do Povoação
Pierwszy dzień przeznaczyłyśmy na spokojne poznanie Ponta Delgada. Przeszłyśmy się po centrum, zrobiłyśmy zakupy i odwiedziłyśmy Jardim Botânico António Borges, czyli bezpłatny ogród botaniczny, do którego wróciłam jeszcze pod koniec wyjazdu. To przyjemne miejsce na spacer, szczególnie jeśli po podróży masz ochotę trochę rozprostować nogi, ale bez wielkiego planowania.
Samo centrum Ponta Delgada okazało się mniejsze, niż się spodziewałam. Najważniejsze miejsca można obejść stosunkowo szybko, dlatego nie przeznaczałabym na samo miasto kilku dni. Po spacerze odebrałyśmy samochód i pojechałyśmy do naszego apartamentu w Povoação, który przez większość pobytu był naszą bazą wypadową.


Dzień 2 – Furnas i północno-wschodnia część wyspy
Tego dnia zrobiłyśmy samochodową pętlę z Povoação przez Furnas, Achadinha i Nordeste. Jednym z pierwszych przystanków był Miradouro do Salto do Cavalo, skąd przy dobrej widoczności rozciąga się piękny widok na dolinę Furnas i jezioro. Pogoda pokazała nam jednak, że na São Miguel nie warto przywiązywać się do prognozy sprzed kilku godzin. Było słońce, potem wiatr, a chwilę później ulewa. Oczywiście 2 km dalej było już słónce i ani śladu po deszczu.
Po drodze zatrzymywałyśmy się na punktach widokowych i spontanicznych postojach. Jeden z nich skończył się spacerem do wodospadu. Później pojechałyśmy nad Lagoa das Furnas, gdzie można zobaczyć geotermalne okolice i charakterystyczny krajobraz wulkaniczny. To dobry dzień na połączenie kilku miejsc bez konieczności robienia długiego trekkingu.
Mała uwaga sezonowa: słynne hortensje rosnące przy drogach na przełomie października i listopada były już w większości po kwitnieniu. Jeśli zależy Ci właśnie na niebieskich kwiatach, lepiej zaplanować podróż na lato.



Dzień 3 – delfiny, Lagoa do Fogo, herbata i gorące źródła
To był jeden z bardziej intensywnych, ale też najbardziej różnorodnych dni. Rano popłynęłyśmy na rejs z obserwacją waleni organizowany przez Moby Dick’s. Wielorybów tym razem nie zobaczyłyśmy, za to delfinów było naprawdę mnóstwo. Samo spotkanie z nimi na oceanie było świetnym doświadczeniem. Łódź miała przezroczyste fragmenty w płozach, dzięki czemu można było podglądać zwierzęta również pod powierzchnią wody.
Po rejsie pojechałyśmy nad Lagoa do Fogo. Tego dnia widoczność dopisała, więc zatrzymałyśmy się przy Pico da Barrosa i Miradouro da Lagoa do Fogo. Był to ostatni dzień, kiedy udało nam się zobaczyć jezioro w tak dobrych warunkach.
Kolejnym przystankiem była Plantacja herbaty Gorreana. Z dwóch plantacji, które odwiedziłam, ta zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu. Jest większa, ciekawsza do spacerowania i ma bardzo duży wybór w sklepie. Dzień zakończyłyśmy kąpielą w Poça da Dona Beija w Furnas. Gorące baseny po całym dniu zwiedzania były bardzo przyjemnym finałem.
Przy termach pamiętaj o ciemnym stroju kąpielowym i ręczniku, którego nie będzie Ci szkoda. Woda mineralna może zostawiać trudne do usunięcia przebarwienia. Warto też wcześniej sprawdzić zasady rezerwacji i limit czasu wejścia, bo organizacja może się zmieniać.







Dzień 4 – Sete Cidades nie po naszej myśli, czyli zmiana planu
Wyruszyłyśmy bardzo wcześnie na zachód wyspy, bo w planie był dłuższy trekking w rejonie Sete Cidades. Niestety deszcz i pogarszająca się widoczność sprawiły, że odpuściłyśmy dalszą trasę w okolicy Miradouro da Grota do Inferno. Przeszłyśmy też fragment przy Muro das Nove Janelas, ale przy takiej pogodzie trudno było docenić widoki.
Sprawdziłyśmy kamery na Spot Azores i zobaczyłyśmy, że na wschodzie wyspy warunki są znacznie lepsze. Zamiast tracić dzień na czekanie, aż chmury łaskawie się przesuną (spoiler – ani drgęły), wróciłyśmy w okolice naszego noclegu. Odwiedziłyśmy Cascata do Salto do Prego, Salto do Carvão i najbardziej zaludniodną, opuszcząoną osadę jaką widziałam – Sanguinho, gdzie można zatrzymać się na kawę i bardzo dobre ciasto bananowe.
Trasa do wodospadów jest średniej długości i ma podejścia, ale nie jest technicznie trudna (cała pętla to ok 9 km i ponad 600 m w górę). Jeśli masz mniej czasu lub sił, możesz ograniczyć się do Salto do Prego. Ten dzień dobrze pokazuje, dlaczego na São Miguel warto mieć plan alternatywny zamiast kurczowo trzymać się jednej atrakcji.





Dzień 5 – Sete Cidades, akwedukty i Mosteiros
Do rejonu Sete Cidades wróciłyśmy kolejnego dnia. Chmury nadal zasłaniały część widoków, ale tym razem nie oznaczało to straconego dnia. Spacer w okolicach mniejszych jezior na południe od Lagoa do Canário miał wyjątkowy klimat. Mgła i nisko wiszące chmury tworzyły scenerię, która wyglądała niemal filmowo.
Po drodze odwiedziłyśmy Miradouro da Lomba do Vasco, okolice Lagoa do Canário, Aqueduto do Carvão i Miradouro da Vista do Rei. Zobaczyłyśmy też opuszczony hotel Monte Palace. Najlepiej oglądać go z punktu widokowego Vista do Rei. Budynek jest prywatny i może być niebezpieczny konstrukcyjnie, dlatego nie polecam wchodzenia do środka.
Na północno-zachodnim wybrzeżu zatrzymałyśmy się przy naturalnych basenach Piscinas Naturais Caneiros w Mosteiros. W listopadzie było już za zimno na kąpiel, ale miejsce z góry wyglądało spektakularnie, szczególnie kiedy fale oceanu przelewały się do basenów. Po drodze minęłyśmy też wiatrak Moinho do Pico Vermelho. Jest ładny, ale moim zdaniem nie warto specjalnie nadkładać drogi tylko po to, by go zobaczyć.









Dzień 6 – Janela do Inferno, mój ulubiony trekking
Jeśli miałabym wskazać jedną trasę, która najbardziej zapadła mi w pamięć podczas tego wyjazdu, byłaby to Janela do Inferno. Wyruszyłyśmy z okolic Casa da Água Trail Point. Szlak prowadził przez zielone pola z krowami, wzdłuż kanałów i akweduktów, a później przez kilka tuneli, aż do wodospadu ukrytego w skalnym otworze.
Trasa miała około 8 km i jest to oficjalna pętla PRC37 SMI. Nie jest technicznie trudna, ale tunele są ciemne, w jednym na początku nie za abrdzo widać koniec, więc osoby z silną klaustrofobią mogą czuć się nieswojo – w takim przypadku jest opcja przejścia nad tunelami (trzeba znaleźć wydeptanie ścieżki). Zabierz czołówkę, ponieważ latarka w telefonie da radę, ale wolne ręce są zdecydowanie wygodniejsze.
Najbardziej podobał mi się kontrast między otwartymi, zielonymi polami a wilgotnym, niemal tropikalnym lasem po wyjściu z tuneli. Niektóre konstrukcje wodne porośnięte korzeniami przywodziły mi na myśl Angkor Wat.
Po trekkingu pojechałyśmy jeszcze w stronę Lagoa do Fogo, a po drodze trafiła nam się piękna, podwójna tęcza.






Dzień 7 – stare elektrownie, Lagoa do Fogo i Furnas
Kiedy widoczność nad Lagoa do Fogo była słaba (od kilku dni), ponownie zmieniłyśmy plany. Zamiast czekać na poprawę pogody, wybrałyśmy trasę Quatro Fábricas da Luz, prowadzącą w okolicy dawnych elektrowni wodnych Fábrica da Cidade i Fábrica da Vila. To jedno z tych miejsc, które bardzo lubię: stare budynki, ślady dawnej infrastruktury i klimat eksploracji. Trasa nie jest trudna, ale ma troche schodów do pokonania (niecałe 2 km w obie strony i 122 m w górę).
Później zeszłyśmy nad samo Lagoa do Fogo, ale od strony Miraduro da Lagoa do Fogo. Część trasy przy samym jeziorze była zamknięta, więc trzymałyśmy się dostępnych odcinków. Tu mamy prawie same schody – 1,7 km w obie strony, 144 m w dół (a potem w górę).
W Ribeira Grande zajrzałyśmy również do A Mulher de Capote – Fábrica de Licores, gdzie można spróbować lokalnych likierów, na przykład marakujowego. Charakterystyczne ceramiczne butelki nawiązują do tradycyjnego stroju kobiet z Azorów – capote e capelo.
Dzień zakończyłyśmy w Furnas, oglądając fumarole i geotermalne źródła. Zapach siarki jest intensywny, ale po chwili można się do niego przyzwyczaić. Na miejscu widać różne przejawy aktywności geotermalnej – od gorącej pary i gazów po wodę o bardzo wysokiej temperaturze.







Dzień 8 – plantacje ananasów i Gruta do Carvão
Tego dnia odwiedziłyśmy drugą plantację herbaty, Fábrica de Chá do Porto Formoso. W mojej ocenie Gorreana była ciekawsza i bardziej warta czasu, ale jeśli lubisz takie miejsca, można zobaczyć obie i samodzielnie je porównać.
Później pojechałyśmy na dwie plantacje ananasów: Plantação de Ananás dos Açores oraz Plantação Ananases A Arruda. Pierwsza bardziej podobała mi się pod względem sklepu, cen i organizacji, druga miała ciekawszą atmosferę i budynek z detalami w stylu art déco. Jeśli masz czas, warto odwiedzić obie, bo oferują trochę inne doświadczenie.
Na koniec zajrzałyśmy do Gruta do Carvão, czyli jaskini wulkanicznej. Nie udało nam się dostać na dłuższą trasę, która jest dostępna rzadziej, więc wybrałyśmy krótsze zwiedzanie obejmujące około 200 metrów jaskini. Wycieczka trwała mniej więcej godzinę, przewodnik był świetny, a same formacje lawowe bardzo ciekawe.







Dzień 9 – przerwa od zwiedzania
Ten dzień był spokojniejszy, bo padało prawie bez przerwy. Zrobiłyśmy sobie przerwę od codziennych wczesnych pobudek i intensywnego zwiedzania. Przy takim tempie podróży dzień bez ambitnego planu naprawdę się przydaje, nawet jeśli początkowo trudno pogodzić się z tym, że pogoda decyduje za nas.
Dzień 10 – canyoning w Ribeira dos Caldeirões
Jedną z najbardziej ekscytujących aktywności całego wyjazdu był canyoning przy Cascata da Ribeira dos Caldeirões z lokalnym organizatorem Azores Canyoning Experiences. W trakcie aktywności były zejścia na linach, skoki do naturalnych basenów, przejścia wzdłuż rzeki i naturalna zjeżdżalnia wodna. Nie wszystkie skoki są obowiązkowe, część można ominąć, ale niektóre zejścia na linie są niezbędnym elementem trasy.
Organizator zapewnił piankę, kask, uprząż, skarpety neoprenowe i buty do canyoningu. Przed wyjazdem poprosił nas o podstawowe wymiary, żeby przygotować odpowiedni sprzęt. Przewodnicy byli certyfikowani, czuliśmy się bezpiecznie, a instrukcje były dostępne po angielsku (można też zapisać się na wycieczkę po portugalsku i hiszpańsku).
Woda była zimna, a przy pierwszym zejściu na linie dostała się do mojej pianki, co praktycznie odcięło mi myślenie i zaczęłam żałować, że wpadłam na pomysł tej aktywności… Następnym razem dokładniej dopięłabym ją przed wejściem do wody i założyła kaptur.
Po zakończeniu aktywności warto zostać na miejscu i pospacerować po pięknym parku Ribeira dos Caldeirões.
Jeśli planujesz canyoning, zabierz strój kąpielowy i ręcznik. Przyda się też coś do osłonięcia podczas przebierania, bo zaplecze nie jest szczególnie wygodne. Telefon może przeszkadzać i łatwo nim uderzyć o skały, dlatego do zdjęć lepiej sprawdzi się kamerka sportowa. W naszym przypadku przewodnicy mieli swoją kamerkę i zapewniali zdjęcia z wyprawy. A ponieważ każdy był ubrany tak samo, czasem nie było łatwo znaleźć siebie na zdjęciach czy nagraniach.
Przed rezerwacją sprawdź wymagania organizatora, szczególnie jeśli masz ograniczenia zdrowotne lub nie czujesz się pewnie w wodzie.





Dzień 11 – Vila Franca do Campo i ostatni spacer po Ponta Delgada
Ostatniego pełnego dnia w drodze do Ponta Delgada zatrzymałyśmy się na ostatni spacer po Furnas, a później pojechałyśmy do Vila Franca do Campo. Chciałyśmy popłynąć na wysepkę Ilhéu de Vila Franca do Campo, ale poza sezonem nie udało się znaleźć dogodnego rejsu. Zamiast tego odwiedziłyśmy Santuário de Nossa Senhora da Paz, skąd rozciąga się piękny widok na miejscowość i wysepkę.
Po powrocie do Ponta Delgada weszłam na Torre Sineira, czyli wieżę dzwonniczą. Wejście jest bardzo wąskie, a na górze ma około 42 cm, więc nie będzie to atrakcja dla każdego. Na koniec wróciłam jeszcze do Jardim Botânico António Borges, który nadal polecam jako spokojne i bezpłatne miejsce na spacer.





Czy zmieniłabym coś w tym planie?
Przede wszystkim zostawiłabym sobie podobny zapas czasu. Listopadowa pogoda sprawiła, że niektóre miejsca odwiedzałyśmy w innym terminie, niż początkowo zakładałyśmy, a jeden dzień po prostu przeznaczyłyśmy na odpoczynek. Nie próbowałabym na siłę upychać kolejnych atrakcji w każdą wolną godzinę.
Przy kolejnym wyjeździe rozważyłabym też inną lokalizację noclegu albo podział pobytu na dwie bazy, żeby ograniczyć długie przejazdy między wschodem a zachodem wyspy. To jednak temat na osobny tekst, podobnie jak szczegóły poruszania się samochodem i koszty całej podróży.
Jeśli masz mniej niż 11 dni, nie oznacza to, że musisz rezygnować z São Miguel. Wybrałabym wtedy priorytety: Sete Cidades, Lagoa do Fogo, Furnas, jeden lub dwa trekkingi i jedną aktywność na oceanie albo canyoning. Resztę dopasowałabym do pogody i tego, co najbardziej Cię interesuje.
Najlepszy plan na São Miguel to taki, który daje Ci kierunek, ale zostawia miejsce na zmianę zdania. Szczególnie wtedy, kiedy za oknem właśnie znika cała kaldera.

Skomentuj